در هفتههای گذشته، بخشی از مطالبات عمومی شهروندان لاهیجان در رسانهها به موضوعی اختصاص یافت که اگرچه در ظاهر ماهیتی فنی و زیرساختی دارد، اما در واقع با کیفیت زندگی روزمره مردم و حقوق شهروندی آنان گره خورده است؛ از ضعف پوشش خطوط تلفن و اختلال در ارتباطات برخی مناطق گرفته تا تأخیر در ترمیم و وصل مجدد انشعاباتی که در پی سرقت کابلهای مخابراتی از مدار خارج شدهاند و همچنین کاستیهای محسوس در پوشش اینترنت در بعضی نقاط شهرستان.
فرماندار لاهیجان نیز بدون انکار این مشکلات، موضوع را در دستور پیگیری قرار داد. برخی اقدامات اولیه به انجام رسید و به موازات براساس موانع زیرساختی و مکانی موجود، طرح استقرار دکل سیار بهعنوان راهکاری اضطراری برای بهبود وضعیت ارتباطی برخی مناطق نیز صورت پذیرفت، همزمان رایزنی با مجموعههای مسئول، از جمله روندی بود که مورد توجه قرار گرفت.
با این حال، پرسش اساسی همچنان پابرجاست: آیا طرح مشکل و پیگیریهای اولیه میتواند پایان مطالبه عمومی باشد؟ یا آنکه شهروندان حق دارند فراتر از شنیدن وعدهها، شاهد نتایج ملموس، زمانبندی مشخص و پاسخگویی روشن دستگاه متولی باشند؟
این روزها افکار عمومی بیش از گذشته با عبارتی به نام «میز خدمت» مواجه میشود؛ عنوانی که در ادبیات مدیریتی و اداری کشور جایگاهی شناختهشده دارد، اما شاید بد نباشد یک بار دیگر معنای واقعی آن را از منظر مردم بازخوانی کنیم.
میز خدمت برای چه کسی برپا میشود؟ برای مدیران و مسئولان یا برای مردمی که قرار است خدمت دریافت کنند؟
پاسخ روشن است؛ میز خدمت باید محل شنیدن صدای مردم، مواجهه بیواسطه با مطالبات آنان و ارائه پاسخهای صریح و مسئولانه باشد. این میز، صرفاً یک عنوان تشریفاتی یا سازهای اداری نیست که در گوشهای از یک اداره یا حتی در فضای مقدسی چون مسجد برپا شود؛ میز خدمت زمانی معنا پیدا میکند که مدیران، خود را به متن دغدغههای مردم برسانند.
امروز مطالبه شهروندان لاهیجان از مجموعه مخابرات، مطالبهای روشن است. مردم انتظار دارند مدیران و مسئولان این شرکت، چه در سطح ملی و استانی و بهویژه در مدیریت شهرستان، درباره وضعیت ارتباطی مناطق مختلف، علت تأخیر در رفع خرابیها، ضعف پوشش اینترنت و برنامه عملیاتی برای برطرفکردن این نارساییها پاسخگو باشند.
در این میان، شاید پیشنهاد شود فرماندار لاهیجان نیز در یکی از روزهای کاری، در ساعتی از وقت اداری و حتی بهصورت سرزده، از مجموعه مخابرات شهرستان بازدید کند؛ نه صرفاً برای یک بازدید تشریفاتی یا ثبت تصویری خبری، بلکه برای مشاهده بیواسطه روند خدمترسانی، نحوه مواجهه با مراجعان، کیفیت پاسخگویی کارکنان و موانعی که مشترکان برای پیگیری ابتداییترین حقوق ارتباطی خود با آن روبهرو هستند.
گاهی آنچه در گزارشهای اداری و مکاتبات رسمی دیده نمیشود، در چند دقیقه گفتوگوی مستقیم با مردم آشکار میشود.
نباید فراموش کرد که مردم صرفاً به دنبال تولید خبر، انتشار تصاویر جلسات یا طرح سوژههای داغ رسانهای نیستند. آنان هر روز با مشکلاتی مواجهاند که بخشی از زندگی عادیشان را مختل میکند؛ تماس تلفنی برقرار نمیشود، ارتباط
اینترنتی پایدار نیست، خرابی خطوط هفتهها باقی میماند و برای پیگیری یک درخواست ساده، ناچار به مراجعات مکرر میشوند.
آنچه شهروندان میخواهند، فراتر از شنیدن عبارت آشنای “در دست پیگیری است”، مشاهده نتیجه است. آنان خواهان احترام به وقت و حقوق خود، برخورد شایسته در محیط اداری، پاسخ روشن و گفتوگویی برابرند؛ نه مواجههای از موضع بالا به پایین و نه سرگردانی میان میزها و مسئولیتهای نامشخص.
رسانهها نیز بهعنوان رکن چهارم دموکراسی و نماینده افکار عمومی، وظیفه دارند این مطالبات را تا حصول نتیجه دنبال کنند؛ چراکه رسالت رسانه با انتشار یک گزارش و بازتاب یک گلایه به پایان نمیرسد. پیگیری مستمر، مطالبه پاسخ و بازتاب میزان تحقق وعدهها، بخش مهمتری از این مسئولیت حرفهای است.
مردم لاهیجان انتظار دارند صدای مطالبه امروز آنان، فردا به گزارش رفع مشکل و نتیجهای ملموس تبدیل شود؛ نه آنکه در چرخه مکاتبات، وعدهها و پیگیریهای بیپایان اداری به فراموشی سپرده شود.

دیدگاهتان را بنویسید